wróciłam do Łodzi (#202)

wróciłam do Łodzi

do niedopitej kawy

do rozwieszonego prania

do niedokończonego życia

do mieszkania

w którym towarzyszą mi dwa zegarki

jeden trwa w swoim zbuntowaniu

i uparcie pokazuje inną godzinę

niż ta rzeczywista

drugi trwa w swoim zatęsknieniu

i przestał odliczać godziny

dzielące go od alternatywy

bo przecież zawsze mogłoby być lepiej

gdzieś 

z kimś

wróciłam do Łodzi

i odkryłam że

czas zupełnie jak moje życie

zatrzymał się

czas zupełnie jak ja

się zatęsknił

- JJ -